banner-top12

Керек баған

Уақыты 1 февраля, 2021 | қосқан shalqar | 97 рет оқылды

0

Сәбит Оразбаевтың қазақ театрының шұғылалы сәттерін суреттеген естеліктерінен….

Серағаңның мұрны

Мәскеуге «Қобыланды» спектаклін апардық. Ол кезде біздің театрдың дүркіреп тұрған кезі. Бас режиссеріміз – Ә.Мәмбетов. Серағаңның (Серке Қожамқұлов, – ред.) өзі ешкімге ұқсамайтын. Мінезі де шатақ болатын. Бетін әрлеп жатқан. Бәріміз қатар отырғанбыз. Бір жастау режиссер Серағаңның қасына келіп: «Вот такой нос не годится», – деді. Серағаң ала көзімен бір қарады да бетін бояй берді. Әлгі жігіт: «Теледидарға көп бояудың қажеті жоқ» деді де кетіп қалды. Серағаң ол кеткесін: «Жаңағы бала не деп кетті. Нос деп кетті ғой», – деді. «Ол бірдеңені түсінбеген ғой» дедім мен. Бір кезде әлгі режиссер қайтып келді де, Серағаңның қасында тұрып алып, «Я же вам на русском языке говорил. Вот такой нос не годится. Половину надо убрать?», – деді. Серағаңның көздері шатынап кетті. Орнынан тұрды да: «Это мой собственный нос», – деп мұрнын қолымен періп жіберді. Мұрны дір-дір етіп барып тоқтағанда, әлгі режиссер жігіт шалқасынан құлады. «Ой, пожалуйста, извините», деп қайта-қайта жалынып бәйек болды. Бұл енді кішкентай ғана деталь.

Баяғыда Құрекең Серағаң спектакльдердің кестесін оқып тұрғанда: «Әй, Серке, мұрныңды жинашы, біз өтіп кетейік», – деп қалжыңдайды екен.

«Сен ойна, не мен ойнайын!»

Сахнаға Қодар шыққан кезде жұртшылық та шулап кетеді. Халықтың ұғымында ол өте жауыз адам ғой. Әсіресе, Қозы мен Қодардың қылыштасатын жері бар. Енді кездеспеуге серттесіп, екеуі екі жаққа кетеді. Сөйтсе залда отырған бір көрермен шал: «Әй, атаңа нәлет, Қодар, ақыры соның түбіне жетесің-ау», – деп қайта-қайта айқайлап отыратын көрінеді. Бір кезде шыдамы таусылған Нұрмұхан Жантөрин сұсты көзін шалға қадап, «Әй, ақсақал, не сен ойна, не мен ойнайын. Неменеге менімен жағаласа бересің?», – дейді. Шал: «Ойнай бер, ойнай бер, бірақ бәрібір түбіне жетесің ғой», – деп қоймайтын көрінеді. Ақырында Қозыға пышақ салып, өлтіріп жатқанда Қозының: «Баян, Баян! Арманда кеттім-ау, Баян!» деп шалқасынан құлайтын жері бар ғой, соған келгенде әлгі шал орнынан атып тұрып: «Атаңа нәлет, Қодар, ақыры өлтіріп тындың ба?», – дейді бар даусымен. Жұрт қой десе қоймайды. Сонда Нұрмұхан қолында пышағы бар, тура әлгі шалға қатулы қабағымен қараған ғой. Әлгі шал: «Айттым ғой, бұл енді мені өлтіреді», – деп сыртқа қарай тұра қашыпты.

«Бұл қандай әртіс?»

Асқар Сүлейменов қалай болса, солай болбыр сөйлемейтін. Бекерге сөз айтпайтын. Әр сөзінің өзі қорғасындай болатын. «Мынау не?» дейді, оны айта бастасаң, «білем» дейді. Сондай бір қайырып тастайтын сөздері бар еді.
Бірде театрда қойылатын спектакльдердің кестесін оқып тұрса, қасына Сүртібаев келеді арғы жағынан. «Бүгін не болады екен, ертең не болады екен, кімдер ойнайды екен?» деп сұрақты үстін-үстін қойып, Асқарды иығымен итеріңкіреген ғой. Бергі жағында Әубәкір тұр екен. «Мені итеріп жатқан мынау кім?» деп Әубәкірден сұрапты. «Бұл Мүлік Сүртібаевич қой», – дейді. «Мүлік, сонда қалай болды, өзі мүлік болса, әкесінің аты Сүртібай болса, бұл қандай әртіс?», – дейді. Мұны естіген Мүлік ашуланып кетіп қалыпты.

Дереккөз: «Алматы ақшамы» басылымы




Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Back to Top ↑